Union Veteranen - St. Hubert 3-1

Volle maan: We trapten af onder een bolronde, heldere maan, die de pitjes op het A-veld bijna overstraalde. Dat moet Guus geregeld hebben, die samen met zijn geestverwant Sint Hubertus, patroonheilige van de jagers en naamgever van onze tegenstander, de wedstrijd kwam aanschouwen.

Nieuw
Sint Hubert is een nieuwe tegenstander. Een compacte ploeg, zonder uitschieters. Aardige lui ook, want ze knoopten meteen vriendschapsbanden aan met Emiel. Die er van zijn kant ook stevig op los knoopte.
De wedstrijd begon met wederzijds aftasten maar Sint Hubert stuitte op de verdediging van Fred, Harald, Marc en Jan (als die aan de wandel ging waargenomen door Marcel). Het spel ging op en neer, maar halverwege de eerste helft denderde Emiel met de bal aan de voet ongehinderd over de as en schoot van 20 meter binnen: 1 - 0. In het kader van de Fraaist-Juichen-Trofee liet hij zich gewillig tegen de grond werken voor het betere knuffelwerk.

Sint Hubertus drong wat meer aan, maar wij braken voortdurend scherp uit en Marc legde links en rechts goeie ballen neer. Eén daarvan op Leo die in een gat sprintte en tegendraads aflegde op de meegekomen Miel, die meteen 2 - 0 binnenschoot. We kregen nog een enorme kopkans, uit een maatvoorzet van Pieter, maar de maan verblindde de kopper. Toen was Thé er, eh… was er thee.

Na rust
Sint Hubert had snode plannen en binnen een paar minuten maakten ze een fraaie goal, scherp voorgekruld vanaf de achterlijn en uit moeilijke hoek binnengekopt: 2 - 1 Jeroen was kansloos en dat leek hij ook even later toen er een zwart-witte alleen op hem af stiefelde. Maar hoe irritant is dan zo’n keeper die op de 16 quasi-achteloos de bal van je schoenen plukt? Sint Hubert drong aan en het spel ging op en neer. Paul meude zich diagonaal door hun defensie en om zijn eigen as, maar miste nèt de kracht voor de afronding. Misschien maar goed ook, want aan zo’n goal had ik toch zeker een extra A-viertje moeten wijden.
Marc krulde een vrije trap op de paal en Guido liep zich het schompes, veel dreiging van hem en wat kansjes. Een kwartiertje voor tijd werd hij links de 16 in gestuurd, hij kapte zich fraai vrij en schoot à la Platje in de verre hoek raak: 3 - 1. Guido liet zich door ons bekloppen, maar snelde vervolgens met wijdgespreide armen naar de dug-out om zijn kleumende dochter Jasmijn uitvoerig te knuffelen. Dat was mooi.

Penalty
John -goeie wedstrijd- kapte zich in de drukte vrij voor de keeper en werd vanachter neergelegd. Meteen klonk van verre ‘ik neem hem, ik neem hem..!’. En daar kwam JJ aanhuppelen, als een kind op Sinterklaasavond. Hij heeft terecht het predikaat penaltykiller, maar misschien moeten we hem eens uitleggen dat dat niet wil zeggen dat je ook je eigen penalties om zeep helpt. Het maakte niet uit, want hoe de beleving is bij dit elftal bewijst wel weer dat de langgeblesseerde Otto en Ruud wederom aanwezig waren in de dug-out en aan de Stammtisch…

10-12-11,
Leo E.