Daar staan we dan, met onze pakweg duizend jaar voetbalervaring. Bij dát wat ons zo sterk bindt: de bal. De Unionbal, gemaakt door onze eigenste Cock Springer. Maar op 6 juni 2026 scoorden wij onze laatste goaltjes, want na 46 jaar zijn de Union Veteranen -in 1980 opgericht door Dirk Blokland, Ger Smits en Ben Willems- ter ziele.
Té veel moesten er dit jaar stoppen door fysiek malheur en té weinig aanwas kregen we. Van alles probeerden we maar helaas, het doek is gevallen. Maar… dat viel niet zonder slag of stoot. Nee, we speelden nog een laatste, onderlinge pot. Rood tegen Blauw, met als inzet dat de verliezende partij de BBQ zou bedienen (van Ambachtelijke Slagerij Cor van Dijk en weer van voortréffelijke kwaliteit). Nou, dat deed Blauw met verve, nadat ze nipt met 6 – 5 verloren van het heilige UnionRood.
Getruct
Rood en Blauw liet elkaar lekker spelen en JeroenJ ging foeballe, flitsen vertonend van de getructe foeballer die hij ooit was. Die ene actie: hij ging op het Blauwe doel af en trok een zwerm verdedigers aan, maar die raakten de weg kwijt in zijn vlechtwerk van de Cruijff-turn, de Ronaldinho-elastico en de Zidane-flick. Helaas smoorde een tweebenige Blauwe interventie al dat fraais, maar de ah’s en de oh’s waren niet van de lucht, ook langs de zijlijn. Al werden daar natuurlijk ook grappen gemaakt, zoals die van oud-speler John Voss: ‘Dus dít is Walking Football..?’ Humor, zó belangrijk.
De WAG’s
Gelukkig verzamelden zich ook een elftal spelersvrouwen: Willemien, Ellen, Sandra, Karin, Daan (bis), Margje, Susan, Jessie, Candida en Caroline en ja, dat maakte de nazit nóg gezelliger. Er was wat gerstenat, toen werd er gedoucht en toen was het moment daar om er één in het zonnetje te zetten. Die stond symbool voor de vele Vets die dit jaar moesten stoppen.
Leidert
Jos en Leo riepen Jeroen Jetten aka Leidert aka Keepert naar voren. Ze stortten een huldeblijk over hem uit voor zijn jarenlange leidende en stuwende werk voor het elftal. Als dank kreeg Jeroen lachsalvo’s en herhaald applaus en… een persoonlijke, home-made trofee. En met dat ding in de hand was er een opmerkelijk momentje. Hij wilde iets zeggen, maar trillend vielen zijn lipkes stil. Dát zag niemand aankomen. Jeroen Jetten stil. Prachtig! Maar meteen herpakte hij zich, en bedankte zijn mannen hartelijk.
ZOW
Ook Fred sprak de troepen nog toe en verhaalde van zijn decennialange loopbaan langs ZOW en Union en de vele functies die hij vervulde. Hij toonde de twee pupillentshirtjes die hij ooit droeg (dat zal vlak na de oorlog zijn geweest). Ja, archiefdier als Fred is bewaart hij ook dat soort parafernalia, maar dat paste goed bij de gelegenheid. Toen stuurde Jeroen de Blauwen het terras op om de BBQ in de fik te zetten en zelfs de weergoden durfden het niet aan om de buitenzit lastig te vallen.
Mohikanen
Anecdotes, herinneringen -ook serieuze-, grappen en grollen vulden avond. Tja, dit elftal verdedigde het Rood-Zwart niet alleen op De Kluis, maar in de wijde regio en zelfs in Portugal, Engeland, België, Polen, Duitsland en Spanje. Het elftal leverde vele bestuurders en commissieleden, organisatoren, vrijwilligers en klussers en dat zal nog wel even zo blijven. Maar hoe ontzettend jammer dat er geen Mohikanen meer waren te vinden op de eeuwige voetbalvelden, al gloort er misschien nog iets in het 7 x 7.
Hoe dan ook, Jogging Football spint er links- of rechtsom garen bij. Dat dan weer wel…
7-6-2026,
LeoE
