• Een bal is wit met zwarte stippen. Prachtig toch...?

    Union Vets - HBV: 4-4. Ook bij ons ging het vandaag over het gekloot tegen voetballers met een kleurtje. Union zegt: hallóóó... de allergrootste Nederlandse voetbalsuccessen werden behaald met en door Nederlanders met een kleurtje. Bij Union zijn we er blij mee en trots op dat we kleurrijke spelers hebben, al willen we er best meer. Foeballers. Van alle soorten en maten. Mannen, vrouwen, alle kleuren en gezindten. Foeballe. Samen. Een bal is wit met zwarte stippen. Prachtig toch...?

    Eerste helft
    HBV. Heel Behoorlijke Voetballers. Maar ook Heel Sympathieke Tegenstanders. Jarenlang hebben zij ons getreiterd door uit en thuis afgetekend van ons te winnen. De laatste jaren waren de rollen omgedraaid. ‘Gullie hèt goed ingekocht’, zeiden ze vorig jaar nog. Vandaag ging het op het scherpe kantje, maar - en daarom liggen deze teams elkaar goed - alles liep af met wat morren en knorren. Scheids Jo liet zich in dit opzicht flink gelden.

    Mooi zo. Maar verder kwamen wij vandaag gewoon goed weg. En dat was omdat wij met chirurgische precisie met ons sporadische kansjes omgingen. HBV was de hele wedstrijd dominant. Hun keeper stond ruggelings tegen de paal en appte naar huis: ‘Schat, hedde gij nog wat spannends vanaovend, want dit wur niks hier’. Maar dat appje was ons niet bekend, dus we vielen uit over rechts, Corné trok hoog voor op Dennis, die blokte de bal op Leo en die schoot buitenkantje in de verre hoek binnen: 1-0. En die laatste scoorde nog een keer, uit een rebound-paal na een schot van Corné, maar die bleek nét buiten spel te hebben gestaan. Correcte beslissing.

    Niet veel later viel de bal bij ons, ergens punt 16, rechtstandig naar beneden. En waar wij het laatst nog over die masculiene tango hadden, stonden we nu als dansmariekes toe te kijken hoe hun Tinus de bal controleerde, goed legde, nog eens goed legde en vooruit... nòg een keer en droog 1-1 binnenknalde. De bal in het dak en keeper Jeroen uit z’n dak.

    HBV bleef de dienst uit maken, maar de jatten van Jetten behoedden ons voor erger. Bij ons hing er een doelpunt boven de goal, maar... daar had Diego maling aan. Hij frommelde zich rechts door hun 16 en werd vastgehouden. Jo negeerde onze luide kreten, maar de vervolgactie van Jeroen G. strandde ook in vasthouden en ja... ¾ + ¾ = 1 penalty. Corné, harde schuiver, 2-1. Pfff.
    Met Wijnand - blessure - was inmiddels ook het nodige overzicht uit ons spel verdwenen. Nee, dat hielp niet.

    Rust
    Wij namen een drankje met daarin opgelost: disacharide uit een covalente binding tussen een glucose- en een fructose-eenheid. Dat had ons een beetje moeten opfokken - in de goede zin - want de tweede helft werd een slijtageslag. Helaas. HBV bleek slijtvaster.

    Tweede helft
    Rob Schoenmaker maakte na een lange blessure zijn rentree. En wat voor een, sodej... Vanaf rechtsback stuurde hij in één beweging, met ‘n lange curve Corné diep. Die daardoor alleen op Keepmans af kon en deze met een lange lob verschalkte: 3-1. Maar... (sommigen verspraken zich in de derde helft)... enkelen van ons dachten dat het op dat moment gelopen was. Virus ’74. Heel link, zeker tegen HBV. Spreekwoordelijk: iets met een huid en een beer, want 5 minuten later liep Eut nabij onze zestien een 20 kg zwaardere tegenstander van de bal af. Vrije trap. Was gewoon goeie timing van Eut. Hoeveel lichter je ook bent, als je het schouderblok een fractie eerder zet, dan gaat je tegenstander gras tellen. Al weegt hij een ton. Beetje scheids kent De Tweede Wet van Newton. Ofwel: ‘om de bewegingstoestand van een voorwerp te veranderen is een uitwendige kracht nodig’.
    Enfin, die HBV'er kende z’n wetjes: een fraaie, onhoudbare krul in het verre kruis: 3-2. Shit, dat wordt lastig, dachten we, echter daar was Diego met een diepe steek op Corné, die bijna vanaf eigen helft alleen weg mocht, onderweg een complex plan bedacht maar het hield bij een droge knal: 4 - 2.

    Slotfase
    HBV maalde er niet om en zette er een tandje bij. Tandje? Wel twee. Niet iedereen kon dat nog belopen en de linies kwamen uit elkaar te liggen. Toen wij ook nog breidelloos meegingen in onze aanvallen, was het wachten op de dolk. Die kwam, al werd die eerste harde kopgoal van onze vriend met nummer 11 nog afgekeurd - terecht - wegens buitenspel. Een zaadballetje (er waren er meer) voorin leidde de volgende counter in: 4-3. En omdat wij hardnekkig met zeven man voor de bal bleven lopen, kregen we ook nog de 4-4 om de oren. Overigens helemaal verdiend voor HBV. En maar goed dat Jo affloot, want het had geen 3 minuten meer hoeven duren.

    4-4. Zo was de winnaar vandaag: wit met zwarte stippen. Prachtig toch...?

    23-11-2019,
    Leo E.