• Heijen zet de palen uit tegen Union Vets: 3-6

    Omdat de tegenstander zich kort van tevoren afmeldde, speelden de veteranen op zaterdag 3 november onverwachts tegen Heijen. Dat had onze leider Jeroen toch maar mooi geregeld. Maar wie dacht met een campingelftal van het lokale bungalowpark te maken te hebben, kwam bedrogen uit. Heijen bleek gewoon een goede ploeg. Twee van onze sterkhouders, Dennis en Wijnand, krikten hun niveau nog eens extra op. Heijen reisde met te weinig spelers naar Nijmegen af, maar kreeg er twee van ons te leen. Op voorwaarde dat we ze heel zouden terugkrijgen, dat wel. Zo konden we in ieder geval lekker ballen.

    De wedstrijd startte meteen furieus. Het tempo lag hoog en Union voetbalde prima met de Noord-Limburgers mee. Sterker nog, we kunnen vaststellen dat we in het eerste bedrijf misschien wel de betere ploeg waren. Het balletje ging lekker rond en het kwam tot kansen. Geert gaf al na een paar minuten zijn visitekaartje af. Voordat de keeper die in zijn binnenzak had opgeborgen, lag de bal al achter hem. Kijk, zien dat de keeper wat ver voor zijn goal staat is één. Maar ‘m daarna ook nog zo precies over de goede man heen bogen, dat is kunst. Geert beheerst die als geen ander. Het is immers niet de eerste keer dat hij dit kunstje flikt.

    Dat voetbalde lekker, met die 1-0 op zak. Maar het plezier was van korte duur. Heijen kwam goed terug. Een meescherpte counter zorgde voor de 1-1. En toen kwam de bal bij Ad. Ad had sinds onze interland in Malaga geen wedstrijd meer gespeeld. Telkens moest hij werken. In de tijd sinds Malaga was de temperatuur zo’n 20 graden gezakt. Maar dat deerde Ad niet. Hij trok in de kleedkamer zijn witte wondersloffen aan en hij voelde dat het goed zat. Temeer daar hij daags tevoren zijn allerlaatste peuk had uitgedrukt. Als rechtsback nam hij in hun strafschopgebied de bal aan, kapte een keer en draaide het leer met links in het net. Prachtige goal.

    En toch gingen we de rust in met een 2-3 achterstand. Dat hadden we niet voorzien, want zoals gezegd: we stonden en speelden goed. Geen reden tot paniek dus. Na de thee kregen we er langzaamaan toch wel wat spijt van dat we Dennis en Wijnand hadden afgestaan. Die hadden we nu goed kunnen gebruiken. Want de ruimtes werden groter en de druk op ons doel ook. Ieder slordigheidje van onze kant, leidde een kans aan de andere kant in. Zo liep Heijen uit tot 2-6. En daar kon Ad, die de plek tussen de palen had overgenomen van Jeroen, niets aan doen.

    We deelden nog wat speldenprikjes uit, maar onze eigen Dennis nota bene was nu onze grootste sta-in-de-weg. Het dichtstbij was Ruud. Hij tikte een voorzet van Geert feilloos bij de eerste paal binnen. Mooi goal, maar helaas afgefloten wegens buitenspel. De pijntjes kwamen. Geert greep naar zijn hamstring. Eraf. Dick moest een ultieme ingreep bekopen met een blessure. Ook eraf. Corné, nog niet helemaal fit, zocht uit voorzorg de zijlijn op. En zo kwam het dat we Heijen opeens op onze blote knietjes moesten vragen of we alsjeblieft onze eigen Wijnand terug mochten hebben. Er kwam meteen weer wat meer rust in de ploeg. En warempel: een crossbal werd door Jeroen G. op waarde geschat. Hij ging alleen op de keeper af en schoof beheerst onder hem door binnen: 3-6. Daarmee was het gedaan. De tap lonkte.

    Binnen wachtte ons nóg een verrassing. De eerste rondjes waren al afgerekend door de jarige Frans. Hij vierde inmiddels elders zijn feestje, maar zo waren we er toch een beetje bij. Dubbel feest trouwen voor Frans. Hij speelde voor het eerst sinds zijn hielspoorblessure weer een halfje. Met dank ook aan onze huisfysio Pim. Dubbel gefeliciteerd Frans!

    04-11-2018
    Wim M.