Op 26 juli 2026 overleed Cock Springer, oer-Unionist. Voor wie hem niet kende: hij maakte die prachtige, grote voetbal, midden op ons sportpark. Op de foto staat hij tussen zijn voetbalmaten, middelste rij, donkerblauwe trui. Op 4 augustus was zijn uitvaart en bij die gelegenheid sprak Geert Niland de volgende woorden.
Wat een voorrecht Cock, om jou gekend te hebben, met je gevoetbald te hebben. En dat we slapies waren als we met ons elftal in het buitenland zaten. Ja wij klikten óp maar ook buiten het veld. Ik leerde je beter kennen, toen Jessie en ik op Ibiza, puur toevallig, jou met Susan, Ravi en Sam ontmoetten, weet je nog? Jullie namen ons, als verstokte Ibiza-gangers mee naar Beniraz om samen met de hippies de zon onder te trommelen. Heerlijke dagen waren dat!
Maar Cóck, het is het ook niet zo moeilijk om met jou een klik te hebben. Warm, toegankelijk, aardig en bescheiden als je bent. Nee, het woord conflict staat níet in jouw woordenboek, het woord onbaatzuchtig daarentegen wél, vetgedrukt zelfs. Altijd bereid om iemand te helpen of om je buitengewone talent in te zetten. Zoals die práchtige, meer dan manshoge voetbal die je maakte voor Union, jouw cluppie. Een pronkstuk waar alle bezoekende clubs bewonderend naar kijken.
Even terug naar je voetbaltijd, Cock. Op het veld sprak jij never-nooit ’n onvertogen woord. Nee, áls jij sprak, sprak je met je voeten. Maar, dan was je ook onverbiddelijk, want je was de Koning van de Tackle. En dan keek je daarna met je trouwe hondenogen de scheids aan en kwam je ermee weg. Ja, spitsen hadden steevast een beroerde middag tegen jou.
Het laatste jaar Cock, speelde je wat wij noemen Jogging Football en onlangs zei je nog tegen Jos hoe zeer je daarvan kon genieten. Jaren eerder al nam je afscheid van het grote veld want je knieën waren aan het eind van hun Latijn. Het afscheid was bij een wedstrijd in Valencia, tegen een team Veteranos. Je kreeg vooraf nog de tip: ‘Cock, kijk uit met tackles, dat je heel blijft.’ Maar al na vijf minuten zette jij – geheel in stijl – een blok en blesseerde je jezelf. Kort maar krachtig, dat afscheid op t veld, maar ’s avonds aan de dis verscheen Juan, de terreinknecht van Valencia. Hij noemde jou in gebroken Spaans: Gallo Saltador ofwel Cock Springer, un realmente ganador, een echte winnaar. En hij bedankte je namens al je voetbalvrienden en niet alleen voor je spel. Daarna sprak jij met vochtige ogen een dankwoordje terug. Wat een fijn, intiem moment was dat, met die stoere voetballers om je heen.
Ook wilde je graag bij het elftal betrokken blijven en die voorzet kopte leider Jeroen binnen: je werd balsponsor en zo stelde je ons wederom in staat om doelpunten te scoren. En zo bleven we jou en Susan gelukkig heel vaak zien bij wedstrijden, etentjes, en feestjes én bij het golfclubje waar we inmiddels ook bij zaten.
Zo was je tóch een man van vele gezichten, Cock. Dat aardige, bedaarde enerzijds, dat wedstrijdharde anderzijds. De kunstenaar enerzijds, de voormalig tankcommandant anderzijds. Want ja, in militaire dienst voerde je het commando over een heuse Leopard. En nét zo vrolijk stond je dan weer als jonge vent, in de nieuwste mode op reclameposters door de hele stad. Máár heel bijzonder was toch jouw creatieve gave. Dat je je moeder tekende vanaf een foto als driejarig meisje met een grote hond… de Kunstacademie gooide de poort wagenwijd open voor je. Je liet me die schitterende, detailtekening ’n keer zien en ik vroeg: ‘Hoe maak je toch zoiets moois?’ Waarop jij droogjes met je bekende glimlach antwoordde: ‘Met precisie en heel veel geduld.’
Man, hoeveel fraaie stukken heb je niet ontworpen. Zo vertelde je onlangs terloops nog dat je ook meegewerkt hebt aan het inmiddels beroemde Romeinse masker aan de Waal. Prachtige prestaties Cock, maar nóóit gooide je zulke dingen op tafel, bescheiden als je was. Ja soms, in klein gezelschap dan deelde je wel eens iets. Bijvoorbeeld als jij en ik samen op kamer lagen, tijdens de voetbalweekends. Trouwens, daar verbaasde je me ook door met de jonge garde nog effe één biertje te gaan drinken, als de oude garde (zoals ik) het welletjes vond en naar bed ging. En even zo fris en monter zat je dan ’s morgens weer aan het ontbijt. Wat hebben we toch veel plezier gehad tijdens die trips.
Begin juni Cock, was je ’n laatste keer bij je voetbalmaten en met z’n allen gingen we op de foto. Bij de bal, jóuw bal. Maar de bal ligt stil Cock. Je kreeg een gemene tackle tegen je. Eentje die zelfs jij niet zag aankomen.
Maar je bent en blijft mijn slapie en wij -Union- zullen je nooit, nooit vergeten…
Dag lieve Cock
