• In memoriam Theo Aalbers

    Donderdag 29 augustus overleed Theo Aalbers, Unionist die zowel de bal aan het woord liet, als het woord aan de bal... Een in memoriam.

    Trots
    Dat was hij, toen zoon Kees voorzitter van vv Union werd, van zijn cluppie. En op kleinzoon Wouter, die als derde generatie bij Union actief is en onlangs zijn debuut maakte in het Eerste. Wat had ThA, verslaggever te velde, daar graag een gloedvol verslag over geschreven. Zoals hij trots was op al zijn kinderen en kleinkinderen en die heeft hij een hele trits. Heeft. Niet had. Want het gaat lang duren voor Theo er echt niet meer is. Immers, wie zo veel in en voor de club heeft gedaan, laat sporen na met een lange, diepe echo. En echoën deed het al, op De Kluis. Hoor maar...

    Een veteraan
    ...Theo Aalbers? Weet je... Theo had het er nooit over hoe je zoon gespeeld had. Hij vroeg altijd hoe het met hem ging, met z'n  studie, of ie misschien al verkering had, die dingen. Ja, Theo keek vooral naar de mens achter het spelletje...

    Een oud-bestuurder
    ...en weet je wat leuk was? De laatste jaren was Theo op zondagmiddag vaak in de bestuurskamer. Dan hebben we altijd die plichtmatige gesprekjes met het bezoekende bestuur. Behálve als Theo er was. Dan kende hij er weer eentje van vroeger en dan gingen de leukste ouwe koeien over tafel. Zo misten we meer dan eens de aftrap. Tja, onze Theo...

    Een jonge speler
    ...Theo Aalbers overleden? Wie is dat? Oh... je bedoelt ThA, die man van die mooie voetbalverslagen...

    Een Vriend
    ...Theo stond nooit in het middelpunt, maar wel altijd midden in de club. Dat is een kunst. Hier is een elftalfoto van hem met de jongens waar hij mee opgroeide, wedstrijden mee afkachelde, won en verloor en waar hij een biertje mee dronk. Fijne vent, lieve man ook...

    Een oud-selectiespeler
    ...Ja joh. In de 70'er jaren hadden we jaarlijks een gewéldig cabaret op Union. Daar zaten Theo en zijn vrouw Wil middenin. Bij hen thuis werd er geschreven, gerepeteerd en dikke voorpret gemaakt. En Theo ging steevast ook het podium op hoor...

    Een seniorlid
    ...Theo deed van alles voor de club. Destijds was hij voorzitter van de seniorencommissie en daarmee ook bestuurslid. Als de vergadering dan bijna voorbij was, sprak hij vaak: 'Ik heb nog één puntje...' Nou, dan wisten we dat het nog even kon duren. Haha...!

    Een oud elftalgenoot
    ...Begin jaren '80 zat ik als broekie met hem in Union 9. Hij was toen inmiddels keeper en ranselde met zijn grote postuur de onmogelijkste ballen uit het doel. Met dat team hebben we toen een onvergetelijke trip naar Oostenrijk gemaakt, waarvan Theo de stuwende kracht was...

    Een leider
    ...Theo en Wil kwamen voor de redactie van het clubblad bij mijn ouders over de vloer. Voor mij was hij dus 'meneer Aalbers'. In latere jaren heb ik hem op Union leren kennen als een zeer betrokken en vriendelijke man. Hij genoot er van om op De Kluis te zijn, bij 'zijn' Union. En altijd belangstellend naar hoe met mijn familie ging...

    Een oud-Vet
    ...Hij stond destijds aan de wieg van het veteranenteam, waarin ik speelde met hem. En... in de jaren '90 trof ik hem bij een Gregoriaans concert, dat hij meen ik mede had georganiseerd. Een man van de taal ook en weet je, haha... Ik hoorde ooit dat hij tijdens zijn taalstudie niet blij werd van het Gotisch en het Indogermaans. Wat knap dat hij dat toch allemaal afrondde. Maar bovenal, wat een dierbare mens...

    Het afscheid op Landgoed Brakkesteyn
    Kan dat eigenlijk, soort van genieten van een uitvaart? Sinds Theo zeker. Bitterzoet weliswaar, maar wat werd die ceremonie mooi geleid. En wat spraken zijn dappere kleinkinderen prachtig. Van opa geërfd, dat talent met woorden en de liefde die ze ermee uitspraken. En de dankbare woorden van zijn eigen vijftal, de muziek, die plek aan de rand van het gras onder een eeuwenoude eik... 
    En toen de gasten en queue gingen voor een laatste groet, piepte een minuutje lang de zon tussen de wolken door. Héél eventjes die spot er op. Dat deed vast Theo, die iedereen daarboven trots een blik gunde op zijn geliefden: 'Kijk eens, daar staan ze... mijn kinderen, mijn kleinkinderen. En daar vlak bij hen, mijn vrienden. Mooi is dat, hè...?