• Union Vets - Hapse Boys: 2 - 2

    Vandaag hadden we de heren Waldorf & Statler op bezoek, beter bekend als Ad en Roel van Hassel, vader en zoon. Hilarisch zoals zij ons - en in de derde helft elkaar - op de hak namen. En Adje... wat een mildheid kerel, toen je gevatte zoon fijntjes aanstipte dat het voetbalvernuft vóór hem een generatie moet hebben overgeslagen. Maar... alle gekheid op een balkonnetje: die twee hebben er kijk op hoor. En lyrisch, dat werden ze van de 40 meterbal die Pim vanaf eigen helft diagonaal naar puntje zestien verstuurde, waar Luciën messcherp binnenkwam en droog de 1-1 binnenschoot. Heerlijke goal vanuit nu al de mooiste assist van het seizoen.
    Kijk, die Ad komt geblesseerd en al kijken. Dat vindt iedereen tof. Wat alleen niemand snapt, is waarom Ad nou Musis Sacrum in de fik stak. Of was dit weer één van zijn special effects? Wij denken het laatste...

     

    Tja, 1-1. Aan onze goal was dus iets naars vooraf gegaan, namelijk een unforced error bij ons, gevolgd door een belabberd-dus-niet weggewerkte bal: 0-1. Onlogische stand, want Union liet het balletje vlotjes rondgaan en we kregen na 5 minuten al een ongeloveloze kans. Even later krulde Luciën een vrije trap smaakvol op de lat en Pim ramde de rebound (met rechts) van 25 meter op het kruis... pech... pech, maar zo stond het dus 1-1.

    Tweede helft
    De driehoek tussen keeper en twee centrale verdedigers was - als altijd - van eminent belang. Als het daar goed staat, heb je achterin alvast weinig problemen. Gelegenheidstrio Heddy, Joris en Rob deden dat prima. Echter de eeuwige spagaat is altijd weer: iedereen speeltijd geven versus resultaat. En vandaag was dat een hele puzzel, met onvermijdelijk het nodige geschuif. Daardoor kakten wij de eerste 15 minuten behoorlijk in. Totdat Emiel zich een linie liet zakken en Pim weer het middenveld ging bedenderen, toen keerde de balans terug. Enne... zo’n invaller Joris, met z’n dynamiek en gespreide opbouw is natuurlijk niet vervelend om erbij te hebben.

    Eén onnozel moment hadden we toen de bal in de 5 meter stil viel, zo’n door-mekaar-kluts-moment, tussen een Hapser vs. twee van ons, plus keeper. Een kwartetje op twee vierkante meter. Zoals dat dan gaat: iedereen denkt ‘zal ik ‘m roeien’, maar iedereen twijfelt en in de dying second schiet er ‘n reflex-been uit: TOING... een onhoudbare panna bij onze keep. En zo lag ons eerste eigen doelpunt van dit decennium binnen.
    Dan is de kleedkamer een plek waar je grijns van staal moet zijn hoor, want je wordt gebombardeerd tot ‘de nieuwe Juntelaar’, tot ‘Union-1 heeft nog een makkelijk scorende spits nodig’, tot ‘waarom loopt iemand juichend weg na een eigen goal’. Heerlijk. Zo sublimeren foeballers hun gezamenlijke minpuntjes. Kan geen lachgas tegen op...

    Wij hadden wel last van die lange, windgedragen trappen vanuit hun 16 richting de onze. Daar konden we alerter zijn, want ontsnapten we een paar maal. Maar... Guido was er de tweede helft ingekomen. En die had weinig balcontacten nodig om twee heerlijke acties over rechts te maken en even zovele Gillette Contourvoorzetten af te geven. Van die knalharde, lage krullen, achter hun laatste linie, richting tweede paal. Waar Wim de eerste nog miste (een Hapser schampte ertussen), ramde hij de tweede tegen het teflon. Top afgemaakt, na een zeer toppe assist.

    Jo floot prima af. Met een doel. Want hij tracteerde op een paar heerlijke schalen bitterballen ter ere van zijn verjaardag. Wij zongen Hoezee. En we namen er nog Twee. En Barry beleefde his finest hour, want de hele stamtafel lag krom om zijn grap. Ja, ik ga ’t niet uitleggen, moet je er maar zijn. Enne... die knaterstrakke Barry-Hak-Special die hij na 7 minuten produceerde, was ook weergaloos.

    Wim zei al: als Barry gaat hakken, ga ik vast diep…

    11-1-2022,
    Leo E.