• Union Vets likken hun wonden: 1-2 tegen Heijen

    Nee, als we thuis tegen ze spelen, pakken we ze wel. Op ons eigen heilige kunstgras. Maar niets was minder waar. Binnen twee weken gingen de veteranen twee keer onderuit tegen de leeftijdsgenoten uit Heijen. Zaterdag 16 november werd het op onze eigen Kluis 1-2.

    Even wat beschietingen vooraf. Keeper Jeroen gaf deze zaterdag de voorkeur aan een concert van Golden Earring boven een wedstrijd van de veteranen. Terwijl wij (nou ja, de meesten dan) toch echt veel jonger zijn zij. Daarom verdedigde Ad dit keer de goal. Hij had zich eigenlijk afgemeld met een knieblessure, maar ballen tegenhouden moest wel lukken. We waren blij dat hij er was, aangezien onze keeper van twee weken geleden Emiel ook niet present was.

    Nog een aantal afzeggingen dwongen interimleider Leo tot improviseren. Zelf introduceerde hij het als een tactische vondst: Fred op linkshalf. Of het nou door nood gedwongen was of een product van het tactisch meesterbrein van Leo: het pakte niet verkeerd uit. De eerst helft voetbalde Fred er onverstoorbaar, alsof hij op zijn vertrouwde rechtsback plaats stond. Fijn die multifunctionaliteit in het team. Halverwege de eerste helft dook hij het gat in voor de goal. Buitenspel en het feit dat de bal zijn scheenbeschermer toucheerde, weerhielden hem van zijn eerste goal in jaren.

    Tja, die eerste helft. Wat voetbalden we weer lekker. Een breed veld, veel variatie en nauwkeurigheid, dat waren de steekwoorden. En laten we slimmigheid niet vergeten. Jeroen slingerde een corner een keer niet voor, maar stak verrassend op Wijnand, die vogeltje vrij buiten de zestien stond. Hij had de keeper allang in de verre hoek zien staan en gaf de bal in een keer een fantastische boog mee, die eindigde in de korte hoek. Vriend en vijand keken eerst met verbazing en vervolgen vol bewondering toe. Het was een bewuzzie!

    Die 1-0 koesterden we. Want hoewel we de bal heerlijk lieten rollen over het plastic, Heijen liet zich ook zien. Counters werden veelal uitgevoerd door twee snelle spitsen. Zij hadden de veteranenleeftijd nog lang niet bereikt, maar nood breekt soms wet. De meeste schoten eindigden binnen handbereik van Ad of in de buurt van de cornervlag omdat ze voorlangs gingen. Tot die ene keer, een minuut voor rust. De Limburgers speelden een aanval netjes uit en een van hen lobte de bal over de uitlopende Ad. Eerlijk is eerlijk, ook dit was een prima doelpunt. Maar niet zo mooi als die van Wijnand uiteraard.

    Overigens hadden we even eerder op 2-0 kunnen komen. Corné worstelde zich op links door de defensie van Heijen. Zijn inzet eindigde in het zijnet. In zijn gevecht met bal en tegenstander zag hij de vrijstaande Jos en Leo voor het doel over het hoofd.

    Toen kwam de rust, met thee. Zoals het hoort. Sommige elftallen zijn in staat om na rust een wedstrijd te laten kantelen. Wij ook. Alleen kantelen wij de verkeerde kant op. Net als twee weken geleden, waren wij in het tweede bedrijf geen schim van onszelf. Misschien komt het omdat er in de rust zo gezellig gekeuveld wordt, dat het lijkt of de derde helft al begonnen is. Misschien moet er weer eens een ouderwetse donderspeech aan te pas komen.

    Hoe dan ook, het lukte niet meer. De statistici langs de kant telden na rust geen enkel schot op de goal van Heijen. Hun keeper klaagde zelfs over de kou. Dan weet je genoeg. Onze goede bedoelingen smoorden op het drukbezette middenveld. We vergaten te voetballen, de zorgvuldigheid uit de eerste helft was verdwenen. Het moment dat je wist dat zou komen, kwam dan ook. Ad werd in de korte hoek verrast door een gemeen puntertje: 1-2. Daarmee was de race helaas gelopen.

    Is daarmee het hele verhaal verteld? Nee, nog niet. Dick ging er in de rust af met hamstringetje. Diego kreeg een tik tegen zijn toch al pijnlijke knie en moest kort na zijn invalbeurt alweer het veld ruimen. Leo was vergeten om zijn knieband om te doen en kreeg uitgerekend een serie noppen op dat gewricht. Zo was de bank aan het eind van de wedstrijd akelig leeg. De enige die echt zijn wonden kon likken was Jos, die opnieuw een velletje achterliet op het kunstgras. Leo kwam met een enorme hoeveelheid aan EHBO-materiaal aan om het bloed te stelpen. Alleen de EAD ontbrak nog.

    De derde helft verliep als gebruikelijk soepeltjes. Scheidrechter Jo, die de wedstrijd prima leidde, trakteerde op een bitterballetje en wij onszelf en Jo weer op een biertje. Iedereen was precies op tijd thuis om het Nederlands elftal bloedeloos 0-0 te zien spelen tegen Noord-Ierland. Gelukkig hadden we de herinneringen aan onze eigen eerste helft nog.

    WiM
    17-11-2019