• Union vets ten onder tegen VV Achates: 2-5

    Bij rust leidden de veteranen met 2-1 tegen VV Achates. De verslaggever had even het plan om het hierbij te laten. Maar als we de scorebordjournalistiek laten voor wat hij is, dan gebeurde er zaterdag 6 april toch genoeg om er weer een volwaardig verslag van te maken.

    We startten de middag in twee kleedkamers. Aangezien onze vaste mancave bezet bleek, moesten we uitwijken naar twee kleine kleedkamers. Onze leider ad-interim Leo pendelde druk op en neer om enige cohesie in het team te brengen. Hij bezwoer in beide kleedhokken dezelfde opstelling te hebben voorgelezen. Toch bleek er even later op het veld geen eenheid te staan. Alles wat vorige week lukte, ging vandaag mis. Met een 2-5 nederlaag als resultaat.

    Ad zou het doel verdedigen, bij afwezigheid van vaste keep Jeroen. Maar bij het inschieten bleek Ad teveel last te hebben van zijn bovenbeen. Dus stond hij de handschoenen af aan Miel. Die was blij met het vooruitzicht dat hij na een avondje doorzakken deze middag niet veel zou hoeven lopen. Maar zijn perspectief veranderde toen al na 1 minuut een schot bovenzijn hoofd onderkant lat uiteen spatte. Miel ging naar de grond en toen hij weer bij zijn positieven kwam, bleek de bal uit de doelmond te zijn gewerkt. Noem het een wake-up call. Miel kweet zich de wedstrijd verder uitstekend van zijn taak.

    Achates had een sterk team meegenomen uit Ottersum. Het veteranengehalte was misschien niet heel hoog, maar vooruit: we hadden een tegenstander en wilden voetballen. En we begonnen desondanks ook nog best redelijk. Dick had nieuwe schoenen. Ditmaal niet van die glimmende ruimteschepen, maar gewoon zwart met drie witte strepen aan de zijkant. Hij bezette er de rechtsbackplaats mee. Hij stoomde op, gaf voor en de bal belandde op het hoofd van Corné. Die roept zijn hele carrière al dat hij niet kan koppen, maar duwde de bal toch opvallend zuiver in de bovenhoek: 1-0.

    Achates maakte de gelijkmaker, maar wij kwamen toch weer op voorsprong. Kopspecialist Corné ontpopt zich langzamerhand ook tot koning van de assists. Hij gaf een mooie steekbal op Geert. Die zette met een heerlijke sleep de keeper op het verkeerde been en schoof binnen. Daarna had Diego beter kunnen affluiten. Want we moesten nog best lang.

    Diego was vandaag leidsman. Hij had een moeizame start. Tot twee keer toe kwam hij het veld oprennen met een haperende fluit. Uiteindelijk kreeg hij een exemplaar van Achates aangeboden en die bleek wel genoeg geluid te maken om er een wedstrijd mee te leiden. Hij had dit instrument in de ogen van enkelen van ons moeten gebruiken bij een mogelijke buitenspelsituatie, maar liet doorspelen. Dat leidde tot een verhitte discussie. Diego - in het dagelijks leven politieman - had bijna zijn taser nodig om de gemoederen te bedaren. Maar dat bleek uiteindelijk gelukkig niet nodig.

    Vervelend was de manier waarop Wijnand naar de grond ging. Hij kreeg een tik tegen zijn hoofd en moest dizzy het veld verlaten. Hopelijk knapt hij snel weer op. Union kreeg voor rust nog een tweetal goede kansen, maar wist ze niet te verzilveren.

    De thee dronken we weer verdeeld over twee kleedkamers. Daarna stond er een heel ander Union in het veld. Maar niet in de goede zin van het woord. Het was los zand. We kregen in de tweede helft vier doelpunten tegen en zelf creëerden we nauwelijks iets. De ruimtes tussen de linies waren immens. We wisten zelden een bal bij een medespeler te krijgen. Zij speelden in het rood en wij in het wit. Dat was verwarrend. Maar ook weer niet zodanig om te veronderstellen dat we met 22 man één team vormden.

    Het was dan ook geen straf dat Diego voor het einde floot. Cock had als ballensponsor en trouwe volger de hele wedstrijd uitgekeken en er pijn aan de ogen van gekregen. Desondanks voorzag hij ons van een troostbiertje in de kleedkamers. Daar knapten we snel van op. En zo werd het toch weer gezellig op De Kluis!

    Wim M.
    07-04-2019