• Union vets verliezen van VV Heijen, maar voelen zich toch winnaar

    Een voetbalwedstrijd waarbij beide teams als winnaar van het veld stappen. Kan dat? Ja, dat kan. De veteranen van Union en VV Heijen toonden het zaterdag 13 november aan.

    Laten we beginnen met de voor Union desastreus verlopen eerste helft. Toen scheidsrechter Kees na 35 minuten voor de rust floot, stond er 0-6 op het scorebord. 0-6! Nou zitten de veteranen niet in de allerbeste fase van hun carrière, maar dit sloeg werkelijk alles. De tegendoelpunten dankten we stuk voor stuk aan persoonlijke fouten. Het gekke was dat we weliswaar slap en ongeïnspireerd begonnen, maar dat er ook fases waren waarin we voetballend best meekonden met onze Limburgse opponent. Maar als iedere tegenaanval uitmondt in een doelpunt, dan wordt het lastig. En dat werd het.

    Lichtpuntjes waren er ook. De terugkeer van Geert en Pim bijvoorbeeld, na langdurige blessures. Voor Geert verliep die rentree iets voorspoediger dan voor Pim. Geert stapte na een halve wedstrijd ongeschonden van het veld, Pim kreeg toch weer klachten en moest na 20 minuten naar de kant. Onze andere blessureklant Wijnand keek machteloos toe. Hij hoopt stilletjes na de winterstop weer tegen een bal te kunnen trappen.

    Respect en dank gaan uit naar invalkeeper Roberto. Hij had twintig jaar lang niet onder de lat gestaan en raakte bij de warming-up geblesseerd aan zijn pols. Maar hij bleef staan. Het consult van fysio Pim in de rust mondde uit in het advies te stoppen en een fotootje te laten maken van de geschonden pols. Maar Roberto draaide er een stukje tape omheen en bleef éénhandig op zijn post. Na de wedstrijd besloot hij toch even een bezoekje aan de eerste hulp te brengen. Daar bleek dat hij de wedstrijd met een gebroken pols had gespeeld. En dan te bedenken dat hij gewoon een prima pot keepte. Dank en respect ook voor Ward, die als invaller de laatste weken het nodige meemaakte met de veteranen en toch steeds blijft terugkomen.

    Chef veldverlichting had in de rust wel genoeg gezien en besloot de lampen op onze helft te doven. Ons spel kon het daglicht niet verdragen, dat klopt. Maar dit was wel erg rigoureus. Het duurde even alvorens de ouderwetse gloeispiralen waren afgekoeld en weer ontstoken konden worden. Het gaf onze tactische specialisten de tijd om wat omzettingen te doen. We schakelden over van 4-4-3 naar 4-4-2. Omdat het scorebord geen dubbele cijfers aankan, leek dat een juiste beslissing. Steven zakte een linie en vormde met Frans het centrale verdedigingsduo. Ward maakte meters op het middenveld. Guido en Corné werkten zich voorin uit de naad. Opvallend: er was geen paniek in de kleedkamer. We bleven elkaar steunen en gooiden er allemaal wat extra energie in aan het begin van de tweede helft.

    De omzetting had al snel succes. Rechtsback Leo schoot een afgevallen bal achter de keeper van Heijen. Volgens hemzelf vanaf 30 meter onhoudbaar in het kruis. Wij denken dat het van iets dichterbij was en niet helemaal onhoudbaar. Maar feit is dat Leo met zijn prima doelpunt de aanzet gaf voor een ongekende comeback.

    Twee bijna identieke aanvallen over links leverden de 2-6 en 3-6 op. Eerst was het Ruud die Wim lanceerde. Zijn harde lage voorzet werd door een Heijenaar bij de tweede paal in eigen doel gelopen. Daarna was het Pieter die de aanval opzette, Wim die voorgaf voor en Corné die feilloos binnenkopte. Daar schrokken de mannen uit Heijen toch wel even van. Ze zetten nog even aan, maar werden niet gevaarlijk meer. Vlak voor tijd speelde Corné zich knap vrij en schoot de bal vanuit een onmogelijke hoek hard en hoog achter de keeper. Zo kwam de 4-6 eindstand op het scorebord.

    Terug in het clubhuis waren we de eerste helft op de een of andere manier al snel vergeten. We vierden de overwinning in tweede helft. Een paar tafels verderop vierden de Heijenaren hun overwinning in de eerste helft. Zo gingen we allemaal tevreden naar huis.
    WiM, 14-11-2021