• Union vets wassen BVC de oren: 0-2

    Voor de tweede week achtereen pakten de Union veteranen de overwinning tegen een geduchte tegenstander. Was het vorige week VV Heijen, op zaterdag 5 november had BVC met dezelfde cijfers het nakijken: 0-2.

    Dat hadden we van tevoren niet gedacht. De opkomst was namelijk magertjes: 9 man van onze eigen brede selectie. Juist in een week dat we tegen een elftal spelen dat het ons de laatste jaren erg moeilijk maakt.

    Leo, leider a.i., belde en appte stad en land af om een representatief team op de been te brengen. Dat lukte hem. In de goal stond Galim, die normaal op zaterdag het doel van Keizerstad verdedigt. Op het middenveld Eut en zijn teamgenoot Mert van Union 6. Voorin Jay, de jongere uitgave van Diego en uitgeleend door SCE. Hij liet er zelfs een wedstrijd van zijn cluppie Vitesse voor schieten. Achteraf bleek dat een verstandige keuze. De geelzwarten bakten er namelijk helemaal niets van tegen Sparta (0-4).

    Het team dat Leo samenstelde, lijkt op het eerste gezicht een samenraapsel, maar bleek een eenheid. Mede dankzij de werklust van het voltallige gezelschap en de wil om te winnen. Dat BVC een paar sterkhouders miste, zal ook geholpen hebben, maar doet niets af onze prestatie.

    Die leverden we verrassend genoeg op het zware natuurgras in Beek. Het inmiddels vertrouwde kunstgrasveld bleek bezet. Een aantal van ons wist nog snel van schoeisel te wisselen. Anderen moesten op hun kunstgrasstappers het zachte veld op. De volgende keer gaat dus weer de hele uitzet mee naar Beek. Want je weet maar nooit.

    Union pakte vanaf de aftrap het initiatief. Tot onze eigen verbazing. En ook tot verbazing van de BVC-spelers trouwens, die elkaar steeds luider corrigeerden. Zo spraken zij ons moed in. Dennis en Ted vormden het gelegenheidsduo centraal achterin. Mert ontpopte zich tot een dynamische middenvelder en Galim tot een betrouwbare sluitpost met een snelle voortzetting. Gedisciplineerd speelden we vooruit. De 0-1 kwam dan ook niet uit de lucht vallen. Rappe Jay kreeg de bal met de rug naar de goal aangespeeld, gebruikte de man achter zich als draaischijf en schoot laag in de linkerhoek. Onbereikbaar voor de BVC-goalie.

    Toen moest het mooiste nog komen. Jeroen stak niet veel later de bal vanaf het middenveld op de opstomende Eut. Zijn voorzet bereikte Mert die vallend inkopte. Buiten bereik van de keeper: 0-2. Wat een weelde!

    De tactische bespreking in de rust bleef beperkt tot: “Maar het is nog niet gedaan hè!”. En dat ongeveer twintig keer achterelkaar. In het kleedlokaal van BVC zullen ze ongeveer hetzelfde gezegd hebben, maar dan met een andere intonatie. Zij wilden hun zaterdagmiddag nog redden. Het resulteerde in een rommelige tweede helft, met wat overtredingen, gedoe, drassigheid en hard werken. Vroeger zouden we dat ‘mannelijk voetbal’ genoemd hebben, maar dat is in deze tijd van gender-gelijkheid omstreden. We verdedigden in ieder geval gedegen en gaven in niets meer weg. Voorin creëerden we nog wat kleine kansen met Guido en Jay. Tot scoren kwamen we niet meer.

    De twee wissels hadden we duidelijk niet uit luxe. Door het uitvallen van Ted (kuit) moest Mert langer door dan hij had gehoopt. Hij moest het bekopen met een krampaanval. We speelden de wedstrijd geïmproviseerd uit met Ruud links voorin, Jeroen achterin naast Dennis en Guido links en Wim rechts op het middenveld. Verder mogen we natuurlijk Ad, Pim en Rob J. niet vergeten. Alles voor het team. Zo sleepten we de 0-2 dik verdiend over de streep.

    Het kruidenbittertje dat we vooraf van BVC kregen, smaakte na afloop goed. Net als de zoete overwinning. Dat proefden we na afloop in de kantine, samen met de mannen van BVC. Want het kan er op het veld soms stevig aan toegaan, vooraf en na afloop is het een goed stel. Dat mag gezegd. Overigens wonnen we ook de derde helft op punten.

    WiM, 6-11-2022