• Veteranen buigen achterstand om in klinkende zege

    0-2 achter komen, rustig blijven en uiteindelijk met 4-2 winnen. Dat is in het kort het verhaal van de wedstrijd die de Union Vets op zaterdag 25 januari speelden tegen WVV Constantia. Maar natuurlijk gebeurde er meer.

    De wedstrijd tegen Constantia was een primeur. Nooit eerder speelden we tegen de leeftijdsgenoten uit het Brabantse Wanroy. Het bleek een prima elftal. Jammer dat we hen na afloop niet nog even in ons clubhuis troffen voor een nadere kennismaking.
    Het was even improviseren, maar toch wist onze geblesseerde leider Jeroen een alleszins representatief elftal op de been te brengen. Met dank aan invaller Eut uiteraard, op wie we nooit tevergeefs een beroep doen. Pim en Dennis hingen in een helikopter ergens boven de Canadese Alpen. Heddy nam wederom de plek van Jeroen over tussen de palen. Scheidsrechter Jo genoot van een weekeindje met de familie. Leo floot zodoende de eerste, Hennie de tweede helft.

    Leo verklaarde achteraf in de eerste helft te hebben genoten van het spel dat wij op de mat legden. Toch kwamen we op achterstand. Onterecht, want Leo had het goed gezien. We waren de bovenliggende partij en raakten zelfs binnenkant paal. Twee keer kwam Constantia voor onze goal, twee keer drukten ze succesvol af.

    We raakten niet in paniek. Leider Jeroen hoefde niet in te grijpen. Want we voelden dat we beter waren en dat het nog goed zou komen. We bleven voetballen. Hennie en Rob hielden de Wanroyse spitsen in het gareel en op het middenveld buffelden Jeroen en Ruud aan de zijkanten, waardoor Wijnand halverwege de eerste helft vanuit het midden Corné kon bereiken. Met de rug naar de goal staand, gebruikte hij zijn tegenstander als draaischijf. Zijn bal bereikte onder de keeper door het nylon.

    En toen moest het beste nog komen. Vlak voor rust was het opnieuw Wijnand die Corné vond. Hij passeerde de man voor hem en schoot vanaf rechts diagonaal raak. Applaus was zijn deel, ook van de keeper van Constantia, die schroeiplekken op zijn handschoenen moet hebben. Fantastisch doelpunt. Nu al het mooiste van 2012 wist Heddy na afloop. Waar hij de afgelopen 8 jaar is geweest, weet niemand.

    En zo gingen we heel anders de kleedkamer in dan de Wanroynaren. Leo overhandigde het fluorescerend geel en de fluit aan Hennie. Onze leider piekerde net over de bezetting van het hart van onze defensie toen de kleedkamerdeur openvloog en de oplossing zich aandiende in de persoon van Frans. Hij had er net een rit vanuit Groningen naar Malden opzitten. Hij had zijn komst aangekondigd, maar omdat de tijd verstreek, hadden we de hoop een beetje opgegeven. Frans niet. Hij trok zijn kicksen aan, schudde een keer met zijn hoofd en nam zijn plek in de laatste linie in. Alsof er niets aan de hand was.

    En zo kwamen we de tweede helft niet meer in de problemen. Doelman Heddy kreeg nog een paar rollertjes te verwerken, maar dat was het dan. Toch was het combinatievoetbal van de eerste helft niet meer zo aanwezig. We waren slordiger, kozen sneller voor de lange bal. Vlak na rust legde Corné aan voor een schot van afstand. Een van de Constantianen kreeg de bal op twee meter vol in zijn ribbenkast. Wij wisten al dat je er beter niet voor kan gaan staan als Corné aanlegt. Wanroy weet het nu ook. De speler moest even later helaas geblesseerd het veld verlaten.

    Constantia speelde ver van het eigen doel, waardoor er ruimte achter hun verdediging kwam te liggen. In eerste instantie maakte Corné er handig gebruik van. Hij gaf de bal vanaf links op een presenteerblaadje aan Leo, die intikte. Dat was de welverdiende 3-2.
    Over presenteerblaadjes gesproken. Leo mocht op rechts doorbreken. Wim wachtte nog even het vlagsignaal van de grens af, maar toen dat niet kwam, meldde hij zich ijlings naast Leo in de frontlinie. Leo legde alleen voor de keeper af en Wim schoof binnen: 4-2. Die stand had al eerder op het scorebord kunnen staan als Wim alleen voor de keeper niet had besloten tot een boogballetje. Even afleggen was effectiever geweest. En zo voetbalden we nog wat kansen bijelkaar, maar kwamen niet meer tot scoren.

    Het overwinningsbiertje in de kleedkamer smaakte goed. Leuke tegenstander, lekker potje, gewonnen en een goed stel. Wat wil je nog meer? Nou, een iets hogere buitentemperatuur zou lekker zijn. Op naar volgende week!

    WiM
    26-1-2020