• Veteranen druipen af na zeperd tegen VCA

    De Union vets gingen zondag 11 oktober op eigen veld kopje onder tegen VCA. Verdienden de gasten uit St. Agatha de overwinning? Dat niet. Maar ja, als je niet schiet ken je ook niet scoren, zei een groot denker uit Betondorp ooit.

    Toen we op De Kluis arriveerden, regende het niet. Dat verdient vermelding omdat dit het enige moment was deze middag dat het water niet met bakken uit de lucht kwam. Het is dat het spelletje zo leuk is, maar je voetbalschoenen aantrekken onder een partytent of je als laatkomer snel omkleden in de bestuurskamer staat ver af van het plezier dat we normaal in de kleedkamer hebben. De plek waar we vooraf nog een grote mond hebben. Waar we ons in de rust kunnen laven aan een bakkie warme thee en de tactische puntjes op de i kunnen zetten. Waar we na afloop een overwinningsbiertje doen. Of waar we de frustraties van ons afspoelen.

    Naar verluidt is de renovatie van de kleedkamers bijna afgerond. Als we ook het project corona nog even snel kunnen afronden, zou dat mooi zijn. Maar dat gaat nog wel even duren, vrees ik. Gelukkig zijn de velden open en kunnen we ballen. Dat deden we voor de afwisseling op veld B, het grasveld dat er ondanks de overvloedige regenval in de afgelopen week verrassend goed bijlag. Is dat het werk van de robotmaaiers, die er dag en nacht geheel zelfstandig hun werk doen?

    Op het moment dat Jo de wedstrijd in gang zette, begon het te regenen. We moesten even wennen aan de omstandigheden. Soms jaloers loerend naar het hoofdveld, waar JO19-1 zijn wedstrijd afwerkte op ‘ons’ kunstgras. Maar dat natte groene natuurspul had ook wel iets. Het verleidde sommigen tot slidings die we in jaren niet hebben gezien. Niet altijd even functioneel, maar het gleed wel lekker.

    De combinaties kwamen op gang, zonder dat we echt gevaarlijk werden. Aan de andere kant hadden we onze handen vol aan hun nummer 5, een jonge gast die zich regelmatig door onze defensie slalomde en met moeite kon worden afgestopt. Dat leidde tot kansen en dwong Jeroen tot een paar uitstekende reddingen.

    Geert moest halverwege de eerste helft zijn plek in de aanval afstaan aan Corné. Geert dacht zijn liesblessure te hebben overwonnen, maar dat bleek helaas niet het geval. We kwamen ook daarna maar moeilijk tot kansen. Vandaar dat Corné het maar eens wat opportunistisch met een hoge bal van afstand probeerde. Hun keeper raakte de bal wel, maar niet heel gelukkig. Hij stompte het druipende leer in eigen goal.

    Lang mochten we niet genieten van onze voorsprong. Een aanval door het hart van onze defensie leidde tot de gelijkmaker. 1-1 was ook de ruststand. Bij gebrek aan een kleedkamer, hingen we wat troosteloos rond de dug-out. Aangezien het ook maar bleef regenen, besloten we de rust in te korten tot vijf minuten. Er stond thee klaar in het clubhuis, maar die heeft het B-veld nooit bereikt.

    Het spelbeeld verschilde in de tweede helft nauwelijks van dat in de eerste helft. We waren veel aan de bal, maar het kwam niet tot kansen. En dat in de wetenschap dat schieten op dit veld kansrijk is. Het lukt gewoonweg niet om in schietpositie te komen. Een speler van VCA lukte dat halverwege de tweede helft wel. Hij poeierde de bal van grote afstand achter Jeroen. Het moet gezegd: mooie goal.

    De robotmaaier naast het veld had wel genoeg gezien en begon na de goal aan zijn onderhoudsrondje. Het apparaat startte zijn werkzaamheden in de zestien van de tegenstander. Even leek hij hun keeper aan te vallen, die geschrokken achteruit deinsde. Alleen Jeroen kon het apparaat tot bedaren brengen en hem na een goed gesprek buiten de lijnen posteren.

    De goal die vervolgens een minuut voor tijd aan onze kant viel, was er een voor de statistieken. Was er ook nog goed nieuws te melden? Jazeker! Pim maakte voor het eerst sinds lange tijd zijn eerste minuten. Hij is op de weg terug na een hernia. En ook Diego was weer van de partij na zijn knieblessure. En als we dan nog een speler moeten noemen die er vandaag bovenuit stak, dan is het Gerard, a.k.a. Barry. Een bijnaam die hij dankt uit de tijd dat zijn baard deed denken aan de gezichtsbeharing van Barry Hulshof. Hij is de enige van ons die zich met recht veteraan mag noemen en legde een puike wedstrijd op de mat. Het laatste deel van de tweede helft in het hart van de defensie, nadat Rob met een kuitblessure het veld moest ruimen.

    Na de wedstrijd dropen we letterlijk af. Geen warme douche, geen analyse bij een biertje in het clubhuis. Dat betekende dat we ons verlies thuis moesten verwerken. Arme huisgenoten.

    WiM, 11-10-2020