• Veteranen geven twee punten weg: 1-1 tegen Orion

    Als je een minuut voor tijd de totaal onverdiende gelijkmaker om de oren krijgt, mag je best even balen. Dat deden de veteranen zaterdag 8 februari dan ook. Thuis tegen stadsgenoot sv Orion dicteerden we de wedstrijd. Toch stond er na 2x35 minuten 1-1 op het scorebord. En dat loog niet.

    We begonnen slordig tegen Orion. Passes waren onnauwkeurig en een ‘no look’ terugspeelbal op keeper Heddy werd onderschept, maar niet afgemaakt. Pas na een minuut of tien slaagden we erin om fatsoenlijk te gaan opbouwen. En toen kwamen ook meteen de kansen.

    Door een goedgevulde ziekenboeg, moest leider Jeroen wat schuiven in de opstelling. Achterin nam Dennis zijn vertrouwde plek in de defensie weer in. Op het middenveld posteerde Jeroen zich. Hij had zich eigenlijk afgemeld vanwege een ribblessure. Maar naarmate de zaterdag naderde, begon het toch te kriebelen. Kwestie van uit de duels blijven.

    Jos mocht zijn debuut maken als rechterspits. Een plek waar hij normaal alleen komt als hij opstoomt van achteruit. Om vervolgens op rasse schreden terug te keren naar zijn backplaats. Nu mocht hij er blijven. En als hij niet op het juiste moment een duw in de rug het gekregen van een Orionisti, had hij nog een doelpunt meegepikt ook. Scheidsrechter Jo wilde van geen pingel weten.

    De zijkanten werden goed benut, de kansen niet. Wim werd door Corné op pad gestuurd, maar was niet gelukkig in de afronding. Even daarvoor zette Corné zelf een aanval op. Hij speelde Wim in, kreeg de bal op links terug en zette vervolgens de doorgelopen Ruud vrij voor de goal. De intikker betekende de welverdiende 1-0. Het wachten was op meer. Maar meer kwam er niet. We voetbalden in een laag tempo nog wat kansen bij elkaar, maar die leidden niet tot succes.

    Wie er wel kwam, was Pieter. Hij meldde zich in de tweede helft op links. Na een lange periode van blessures, mocht hij zijn opwachting weer maken en dat ging prima. Het tempo was dan ook zeer geschikt voor herintreders. Want ook de tweede helft kabbelde zich voort. We dachten nog even dat Pieter de 2-0 scoorde. Corné maakte het de keeper lastig en veroverde de bal. Hij kwam in een duel met een Orionverdediger en de keeper terecht. De speler stortte luid kermend op het kunstgras. Pieter tikte voor de zekerheid de uit de scrimmage vrijgekomen bal nog even binnen. Maar de scheids was onverbiddelijk. Hij had alleen nog oog voor de geblesseerde speler en telde het doelpunt niet. De ongelukkige Orionman werd door twee onzer naar onze dug-out begeleid en daar door Jeroen van ijs voorzien om de pijnlijke knie te koelen. Hij had het er prima naar zijn zin en bleef gezellig zitten.

    Zo zag hij van dichtbij Guido nog enkele keren op rechts vertrekken, maar zijn voorzetten werden niet op waarde geschat. In de dug-out maakten we ons langzamerhand op voor een feestje rondom matchwinner Ruud. Want wat kan er überhaupt nog gebeuren? Heddy had nog één bal gecontroleerd via de lat over zien gaan, maar daar bleef het voor hem bij.

    Een minuut voor tijd zag hij een bal voor zich opduiken. Zijn luide ‘lós!’ was echter aan dovenmansoren gericht. Het leer werd voor hem, door het midden weggewerkt en belandde precies voor de voeten van een Orionspeler. Die kon eenvoudig de 1-1 binnenschuiven. De wijze waarop Orion de 1-1 vierde, verklapte al een beetje dat het team aan weinig wedstrijden een puntje overhoudt. En wij likten onze wonden. We hadden geen tijd meer om nog even gas te geven.

    In de kleedkamer van Orion was de stemming na afloop opperbest. Een deur verder verkeerden de Unionveteranen in mineur. Maar gelukkig herstelden we ons snel en raakten we besmet met het Corina-virus. Ofwel: we kregen zin in een biertje. Het feit dat Barry in de kantine een kan bier in ontvangst nam van Orion, kan als verdacht worden aangemerkt. Zou het dan echt? Was dat uitverdedigen geen domme pech? Nee, besloten we. Dat zou Barry nooit doen. En anders was het er een voor het team geweest. Want we mochten allemaal meedelen.

    WiM
    9-2-2020