• Veteranen verliezen ongeslagen status in Heijen: 5-4

    We moeten diep de annalen induiken om te ontdekken wanneer de veteranen hun laatste wedstrijd verloren. Aan die lange ongeslagen status kwam zaterdag 2 november een eind in het Limburgse Heijen. De pot kende een spectaculair scoreverloop en eindigde uiteindelijk in 5-4.

    Die middag was keeper Jeroen door zijn rug gegaan. Vaste reserve Ad stond niet op de spelerslijst vandaag en tweede reserve Dennis heeft zijn vingers nog aan elkaar geplakt zitten na de blessure die hij bij zijn vorige keepersbeurt opliep. Emiel bleek als nummer 4 op de lijst bereid de handschoenen op te pakken en zo zijn team uit de brand te helpen. Zelf was hij na afloop kritisch op zijn optreden. Wij niet. Wij waren blij dat hij als middenvelder deze ondankbare taak op zich wilde nemen. We zagen hem ballen pakken die geen van ons gehad zou hebben.

    Het was dus aan ons om de tegenstander zo min mogelijk op doel te laten schieten en zelf zoveel mogelijk het doel van Heijen onder vuur te nemen. Dat lukte ons in de eerste helft goed. Al leidde een foute inspeelpass op links binnen luttele seconden tot een tegendoelpunt: 1-0. Maar Union rechtte de rug en speelde een prima eerste helft. Vooraf huiverden we voor de mat, die hier in onze herinneringen altijd zacht en hobbelig is. De bovenlaag was weliswaar zacht, maar het veld was prima bespeelbaar. We drongen Heijen achteruit en smoorden mogelijke counters snel in de kiem.

    Ook Heijen was onder de indruk. “Jij kunt nog aardig voetballen voor je leeftijd”, kreeg Geert te horen van zijn tegenstander. Het mooiste compliment dat je als veteraan kunt krijgen natuurlijk. Even daarvoor had hij voor de 1-1 getekend door de bal aan te nemen, zich op Geertse wijze breed te maken en af te drukken. De verdediger dacht dat er een blok beton op het veld was geplaatst. Hij botste op Geert en ging meteen gestrekt. Van een overtreding was geen sprake.

    De wedstrijd werd overigens geleid door de plaatselijke brandweer. De spuitgast verruilde voor even zijn uniform voor het scheidsrechterstenue. Na de wedstrijd klom hij meteen weer in zijn ladderwagen om Heijen voor verdere rampen te behoeden. Op het veld had hij ook wat brandjes te blussen. Hij leidde prima, maar zag niet alle overtredingen van het tamelijk fysiek opererende Heijen. De volgende keer kan hij mogelijk beter vanuit zijn hoogwerker fluiten.

    Terug naar de eerste helft toen we de wedstrijd nog helemaal controleerden. De scheidsrechter bestrafte een overtreding op Jeroen binnen de zestien niet met een penalty, waar dat wel had gemoeten. Even later leidde dezelfde  Jeroen de 1-2 in. Hij haalde na een mooie combinatie op rechts de achterlijn, legde terug op Corné die prima afrondde.

    Dat het daarna 2-2 werd, konden we onszelf aanrekenen. Maar Jeroen had nog iets in het vat. Hij moest nog wat adrenaline kwijt die hij opliep na een aanslag op zijn enkels. Hij soleerde vanaf rechts door de defensie en maakte koeltjes de 2-3.

    We voetbalden zo lekker en fel, dat het in de rust vooral over koetjes en kalfjes ging en minder over de wedstrijd. Of concentratieverlies de oorzaak is, weten de geleerden nog steeds niet. Feit is dat we in de tweede helft vergaten te voetballen. Waar we eerder combineerden, probeerden we het nu met lange ballen. Heijen besloot aan de thee er nog een schepje bovenop te doen. We voetbalden er ons niet meer doorheen en maakten foutjes. Met als gevolg dat het binnen de kortste keren 3-3 stond en even daarna zelfs 4-3. Het laatste doelpunt viel na een verkeerde inschatting op onze eigen achterlijn. Dennis maakte het snel weer goed door de mooiste aanval van de dag op fantastische wijze in te koppen.  Even later had hij zelfs de 4-5 op zijn hoofd, maar hij knikte de corner net naast. Kort daarna toucheerde een schot van Corné net de buitenkant van de paal.

    4-4 was dan ook de terechte uitslag geweest. Iedereen blij, dachten we. Maar Heijen zette kort voor tijd nog een keer aan. Hun corner werkten we nog weg. De Heijenaar die vervolgende een voorzet wilde produceren, zag tot zijn eigen én onze  verbazing de bal bij de tweede paal in het doel waaien. Zo gingen de Limburgers er toch met de hele buit vandoor. Dit tot vreugde van het publiek dat zich rond de thuis dug-out had verzameld. Zij waren de grote winnaars. Zij hadden een mooie pot voorgeschoteld gekregen.

    Na afloop kwamen we nog even in hun kantine bijeen. De ballen gingen weer snel rond en we incasseerden zelfs nog een biertje omdat er enkele Heijenaren de respectabele leeftijd van 50 jaar hadden bereikt. Dat onze Frans en de afwezige Harald ook jarig waren, hielden we maar stil, want zij waren wel met heel veel.

    Over twee weken spelen we de return, thuis op onze eigen kunstgrasmat. Eens kijken wie er dan het beste is!

    WiM
    3-11-2019