• Vets beleven Romeinse tragedie in Ottersum

    Met een gehavende ploeg trokken de veteranen 25 september naar Ottersum voor de wedstrijd tegen VV Achates. Met een dikke nederlaag en een nog meer gehavende ploeg keerden zij een paar uur later huiswaarts.

    Schrijf maar geen verslag, was het advies na afloop van de wedstrijd. Natuurlijk, vlug vergeten is het beste. Maar ook deze wedstrijden verdienen het om vastgelegd worden. Al was het maar om toekomstige Union-veteranen erop te wijzen dat we niet iedere wedstrijd met twee vingers in de neus winnen. Nou is dat laatste sowieso niet vaak het geval, maar toch.

    Twee weken na ons tripje naar Maastricht reisden we dus opnieuw af naar Limburg, nu naar veel noordelijker gelegen Ottersum. Het sportpark aldaar ligt buitendijks, in het stroomgebied van de Niers. Gelukkig was het de laatste dagen droog, dat betekende dat we gewoon konden voetballen.

    We startten nog niet eens zo slecht. Met invallers Eut en Ward in de basis probeerden we de bal rond te laten gaan. Dat lukte, maar een geoefend oog had al snel gezien dat de energie ontbrak. We misten de power, die Corné na een kwartiertje nog wel in zijn rechterbeen had. Hij legde een bal prachtig diep op Leo, die met een man in zijn rug opstoomde. De doelman bleef tussen de palen staan en Leo - met een neusje voor de Limburgse goal - kon strak in de rechterbenedenhoek afwerken.

    Daarna begonnen de problemen. Met name in de opbouw. We kregen de bal met moeite naar voren. Spelen naar de verkeerde kleur, mannetje laten lopen, niet meeverdedigen. We deden het in ieder geval consequent en dat mag ook wel eens gezegd worden. Pim zorgde voor een opleving. De linkshalf krulde de bal vanaf rechts met een grote boog op de lat. Het kon niet voorkomen dat we met een 2-1 achterstand de rust ingingen. Pim had toen de bank al opgezocht, omdat zijn geblesseerde lies opnieuw opspeelde.

    De zon scheen uitbundig in het zuiden. Ook dat nog. Het maakte het er allemaal niet makkelijker op in de tweede helft. De piste was kort gemaaid, maar net niet helemaal egaal. Dat hielp ook niet mee. Toen kort na elkaar Ruud en Corné ook nog met blessures naar de kant moesten, stonden we opeens met tien man. En toen was er geen houden meer an. Achates, vernoemd naar een figuur uit de Romeinse mythologie, sneed telkens opnieuw met steekballetjes door het hart van onze defensie. We kregen het niet dichtgelopen. Ze raakten binnenkant paal, de lat en ook nog vier keer het net.

    Met tien man deden we toch nog iets terug. Een diepe bal werd doorgekopt en belandde uiteindelijk bij de keeper van Achates. Hij was deze wedstrijd niet gewend een bal in de voeten te krijgen en struikelde erover. Eut wist hem het leer te ontfutselen om het vervolgens sierlijk buitenkantje rechts tussen de palen te draaien. Het betekende de 5-2.

    Nog een opvallend moment in de tweede helft. Pieter maakte een ‘Pietertje’ op het middenveld. Normaal gesproken loopt hij zonder iets te zeggen weg van het plaats delict. Nu keerde hij zich tot ieders verbazing richting slachtoffer. Die maakte dankbaar gebruik van de uitgestoken hand om overeind te komen. Conclusie, Pieter is op de weg terug, maar hij is nog niet helemaal de oude.

    Na afloop op het hoog en droog gelegen terras maakten we de balans op. Ook Fred bleek de wedstrijd met pijn en moeite uitgespeeld te hebben. Dat maakt vier geblesseerden, bovenop de toch al goedgevulde ziekenboeg. Met de mentale weerbaarheid zit het gelukkig wel goed. Nadat we het door ons zelf uitgezette terras weer opgeruimd hadden, was iedereen allang weer over de klap heen. Op naar volgende week. Dan wacht de derby tegen Juliana. Het goede nieuws is dat we versterking krijgen van Steven, die toetreedt tot dit exclusieve gezelschap en naar verluidt veel voetbalvernuft meebrengt. Dat kunnen we wel gebruiken!

    WiM, 26 september 2021