• Vets delen de punten in 'the weekend after'

    De Warschau Expeditie was vorig weekeinde onverslaanbaar en onbeschrijflijk, reden waarom Uw verslaggevers Wim en o.g. hebben besloten niets toe te voegen aan het ontoevoegbare. Met Ruudjes woorden dat hij ‘het een voorrecht vindt om bij dit clubje te horen’, was gewoon alles gezegd.
    Wat er aan vooraf ging, dat stippen we nog wél even aan (en dan scheien we ook daar over uit), is dat Jos, Fred en Jeroen een voortreffelijke rol hebben gespeeld als wegbereiders. Daar kan Thomas Cook ’n puntje aan zuigen. Wel twee.

    Vandaag
    We kregen Juliana Mill op bezoek, althans hun achterkleinkinderen. Er liepen er een paar bij zeg...  Enkele minuten voor tijd schoot hun nr. 12 de verdiende 1-1 binnen. Een tikje lucky maar onhoudbaar. En dat rugnummer was nét niet zijn leeftijd. Hij bleek 19 jaar te zijn. Maar goed, liever een verjongde tegenstander dan helemaal geen, dus wij maalden er niet om.

    Vooral niet toen na een periode van Miller machtsvertoon, wij 10 minuutjes voor tijd de 1-0 binnen prikten. Fred kreeg op linkshalf de bal, hoefde als rechtspoot niet complex open te draaien, maar speelde door de linie heen Corné in, die hautain wegdraaide, doorstoomde en met de bal precies recht voor zich de juiste keuze maakte: een harde punter in de hoek: 1-0 en een heerlijke goal. Lastige techniek hoor, punteren. Na ‘buitenkantje’ tweede op de lijst van kunde.

    Ruud gaf nog een vérre lob over hun keeper. Dat had bloody meer verdiend, maar balmans zeilde nét langs de paal. Moet die harde dwarswind zijn geweest, want als Ruud eenmaal besluit tot een verre lob, dan is dat per sextant, Google Earth en GPS tot op de vierkante mµ correct berekend. Maar ja, die wind.
    En dan die vrije trap van Guido: met links, krul over de muur, via de nagelriempjes van hun keeper en de lat, terug stuitend in keepers’ knuisten. Shi... chips...!

    Eerste helft
    Gelijk op. Amper kansen over en weer. Best wel intensief voetbal eigenlijk en bijna iedereen haalde zijn eigen niveau. Als altijd een relevant ijkpunt. Tja, één aandachtspuntje was dat er misschien iets meer one-touch resp. sneller diep kon worden gespeeld. Maar dat is niks nieuws. Een rappe steek of zelfs lange bal achter hun defensie (zij stonden voortdurend tegen de middenlijn) had wellicht vaker gebruikt kunnen worden.

    Enfin, achterin stond het dus goed en daarbij mag Dick worden genoemd, die meerdere geslaagde interventies op de mat legde (zichzelf en de tegenstander incluis). Een correcte en vooral relevante sliding heeft ook veel moois in zich. Vooral toen vlak voor tijd die nr. 10 uit wilde halen voor narigheid in onze bovenhoek.

    Een naam die ook viel was die van Dennis. Dennis Dar. Dienst Afval en Reiniging. En dan doen we hem meteen tekort, want wat die wekelijks opruimt aan dreiging... én recyclend aan opbouw en aanval toevoegt...

    Kortom
    Na het verteren van een intensief weekendje weg, dat bij deze en gene nog dagenlang (rem-)sporen trok, was dit tegen het traditioneel sterke Juliana Mill gewoon ruim voldoende. Lekker toch?

    28-9-2019,
    LeoE