• Vets nemen revanche op zichzelf in stadsderby

    De Union Vets wonnen zaterdag 5 september de stadsderby tegen Orion met 1-5. Na een stroeve start liepen de roodzwarten in de tweede helft over de oranjehemden heen. Een broodnodige overwinning, want de verliespartij van vorige week tegen BVC hield de gemoederen nog steeds bezig. Waren zij nou zo goed of waren wij zo slecht?

    Sowieso lag een groot deel van de schuld vorige week bij het te hoge gras. Het was waarschijnlijk daarom dat Orion voor deze partij koos voor het enige grasveld op hun verder met kunstgras beklede complex. Die tactiek sorteerde alleen in de eerste twintig minuten effect. Wij gingen door met waar we vorige week waren gebleven. Wat zou Bert Jacobs trots zijn geweest op ons hotseknotsbegoniavoetbal.

    “Ga nou ‘ns voetballen!” Iedereen riep het, niemand die er gehoor aan gaf. Een lichtpuntje was Leo, die de zomer op gras doortrainde om zodoende fris aan de seizoenstart te verschijnen. Hij toonde zich als enige één met de natuurlijke ondergrond. Niet zo vreemd dus dat juist hij halverwege de eerste helft aan de basis stond van de 0-1. Hij kreeg de bal op rechts van Geert, drong de zestien binnen en legde knap voor, waar Miel frank en vrij kwam inlopen en binnentikte. Lang duurde de vreugde niet. Een opeenstapeling van missers achterin leidde de 1-1 in. Eerder redde Jeroen ons al enkele keren geweldig door in 1-op-1 situaties zijn mannetje te staan. Zo bleven we in de wedstrijd.

    Na de gelijkmaker leken we even van slag. Maar met wat fris bloed in de gelederen slaagden we erin om Orion vast te zetten. We creëerden kansjes, maar verder dan een knal van afstand van Wijnand op de lat kwamen we niet.

    De rust ziet er in coronatijd anders uit dan we gewend zijn. Geen kleedkamer, geen thee, geen centrale bespreking. In plaats daarvan gingen in kleine groepjes uiteen om ons ongenoegen over de eerste helft uit te spreken en beterschap te beloven voor de tweede helft. Dat werkt ook, want de tweede helft was beduidend beter dan de eerste.

    Vanaf de eerste minuut gingen we op zoek naar een tweede treffer. Dat het er uiteindelijk vier zouden worden, hadden we niet durven dromen. Maar het was verdiend. Jeroen mocht nog één balletje oprapen in de tweede helft, maar dat was het wel voor hem. Voorin was het drukker. Leo stoomde weer eens op. Zijn schot belandde op de paal. Wim was attent, pikte de rebound op en legde terug waarna Corné mocht afdrukken. De manier waarop Geert de 1-3 maakte was knap, maar kon efficiënter. Hij kapte zich recht voor de goal netjes vrij. Zijn schot raakte de lat en de bal kwam terug in zijn voeten. Zijn tweede poging had beduidend meer succes.
    Daarna was het weer de beurt aan Corné, die na een goede actie op rechts onder de keeper door schoot. Geert zorgde voor het slotakkoord door komend vanaf links rechts om de keeper te draaien en de 1-5 binnen de schuiven.

    Dat geeft vertrouwen voor de wedstrijden die komen gaan. We hezen ons na afloop dan ook met trots weer in onze presentatiepakken, die in deze coronatijd hun waarde pas echt bewijzen. De Vets die zich te fiets naar het complex begaven, waren duidelijk herkenbaar. Een groeiende groep, gekleed in roodzwarte trainingspakken, trok richting Nijmegen-Oost. Onderweg vrolijk zwaaiend naar een meisje in dezelfde outfit. Na afloop zaten we als hockeyers in onze trainingspakken ongedoucht aan ons biertje op het ruime terras van Orion. En dat had ook wel iets.

    WiM, 11-09-2020