• Vets pakken de schaal in St. Agatha, ondanks verlies

    Hij diagonaalt door de zestien, komt met de rug een meter of zeven voor de paal, krijgt ‘m van dichtbij hard ingespeeld, draait met z’n rechter weg en knalt ‘m met links in ’t dak. What a goal. Qua ‘sierlijk’ had Tinus Nurejev er een puntje aan kunnen zuigen. Nou was die daar van, dit terzijde, maar die had ook ’n andere fysiek dan Diego, die met deze prachtige treffer een uitroepteken zette achter zijn come-back. En ook met dat laatste werd hij door z’n maten uitbundig beschouderklopt.

    Zoals deze wedstrijd sowieso boven de laatste drie of vier uit stak qua sfeer. Dat begon al met het feestgedruis van hun A1 die kampioen werd en later onder een oorverdovend claxonconcert op de platte kar een rondje ging maken. Boer Biet, veertien weilanden verderop, was er niet blij mee want zijn koeien produceren de komende week zure vla. Maar positief was ook de sfeer in veld en kleedkamer: geen verbaliteiten bij foutjes of gemiste kansen, geen reacties daar weer op, maar redelijke feedback en goeie coaching.
    En dus Vandenweeromstuit (Belgische wielrenner, dit terzijde) ook geen Auseinandersetzungen (Duitse renner, ook dit terzijde). En daar gaat iedereen beter van spelen, aldus Oude Voetbalwet, artikel 1.

    En best goed speelden we, de eerste 20 minuten bijna alleen op hun helft. Tja, dat zij dan twee keer over de middenlijn komen en wij even zo vele flutgoals pakken is een ander verhaal. Overbodig allebei, maar waar dat recent nog wel eens een oorwassing opleverde, was het vandaag: ‘kom op Union, nou wij...!’. Verder zie artikel 1, hierboven. En die derde goal van hen, tja, die kon.

    Rust
    Wij dronken thee, deden een plas en alles bleef -bepaald niet- zoals ’t was.

    Integendeel. De tweede helft was gewoon aan Union - in onze 16 stond gezellig een tuinsetje met parasol buiten - en het wachten was op onze doelpuntenregen. Maar het bleef verder kurkdroog, want enkele hemeltergende kansen stierven in schoonheid, die penalty niet eens meegerekend. Maar... dit was ook overduidelijk de dag van: ‘mazzel: zero points’.

    Derde helft
    In de contreien schetterde hun A1 in het rond. Daardoor raakten een paar duuzend kippen van de leg en kreeg de ouwe merrie van Hent alsnog een miskraam. Veteraan Dirk, die zichzelf in de rust snel had gewisseld, kwam in stemmig harmoniekostuum melden dat ze gingen optreden voor iemand die 70 jaar (!) lid was. Waarop de inmiddels gearriveerde A1 antwoordde: ‘gelukkig, ik dach’ al dat da’ veur ons was...’. En bij ons hadden er vandaag weer een paar gevatheidspap gegeten. Ja, de grappen gingen sneller over de tafel dan de bitterballen.
    Van VCA begrepen we dat ze - afgezien van de winst - altijd graag tegen ons spelen. Dat is wederzijds, want ze kunnen niet alleen ballen, maar zijn in het veld relaxte gasten én ze kunnen feestvieren, gunter in Agatha.

    Die foto, oh ja. Kijk, natúúrlijk mag de A1 ons triomfantelijk hun verdiende kampioensschaal komen tonen, luid zingend vooral, maar hoe snel wij dan die lege bitterbalschaal terugheffen, dat was LOL met tuiten...

    25-05-2019,
    Leo E