• Vets putten hoop uit verloren Maldense derby

    De veteranen speelden zaterdag 2 oktober de Maldense derby. De Unionisti gingen weliswaar met 4-1 ten onder tegen SV Juliana ‘31, maar vertoonden tegelijkertijd tekenen van herstel na het dramatische verlies van de week ervoor.

    Van belang hiervoor was de goede opkomst. De dringende oproep die leider Jeroen via de app deed, miste zijn uitwerking niet. We konden het ons zelfs veroorloven om het kapitaal in de eerste helft op de bank te zetten. 5 sterke wissels! Een voor dit seizoen ongekende luxe. Onder hen ook de bijna verloren zoon Rob, eindelijk ontwaakt uit zijn coronaslaap. Hij maakte in Malden zijn eerste minuten van dit seizoen en deed dat zowaar niet onverdienstelijk. En nu maar hopen dat die derde golf uitblijft en hij wakker blijft.

    We speelden opnieuw op een natuurlijke ondergrond. Het veld zag er van een afstandje vlak uit. De madeliefjes zorgden voor een vriendelijke uitstraling. Maar schijn bedriegt. Het bleek zwaar te bespelen. De plaggen vlogen regelmatig in het rond. Toch slaagden we erin een verdienstelijke eerste kwartier op de zachte hobbelmat te leggen. Met de van vakantie teruggekeerde Dennis en Frans beschikten we achterin weer over een vertrouwd centraal duo. Voorin had nieuwkomer Steve het lastig tegen het sterke verdedigende hart van Juliana. We drongen aan, maar tot grote kansen kwam het nauwelijks. De keeper tikte een bal van Leo uit de rechterhoek.

    Op het middenveld gaf de hardwerkende Jeroen G. blijk over een goede handelsgeest te beschikken. “Scheids, megavoordeel!”, riep hij toen hij werd afgefloten. We dachten dat hij de scheidsrechter een tip gaf voor goede aanbieding bij de Lidl. Later bleek dat hij doelde op de spelsituatie, waarbij de scheidsrechter een beloftevolle aanval onderbrak. Met een 1-0 achterstand gingen we de rust in. Jammer, maar niet onoverkomelijk, oordeelde ook het in ruime mate opgekomen publiek. Familieleden en geblesseerden die de moeite namen naar het sportcomplex van Juliana te komen, zorgden voor een heuse derbysfeer.

    Ad nam in de tweede helft de plaats van Jeroen in tussen de palen. Hij kreeg zijn hand nog tegen een goed genomen vrije schop, maar net niet voldoende: 2-0. Voor Union het signaal om vooruit te gaan spelen. We drukte Juliana naar achteren. Van achteruit werd Corné bediend. Zijn eerste schot stuitte op de keeper. De rebound ging er wel in. Die 2-1 leek een kantelmoment. Want het was Union dat daarna heerste. Tot echt uitgespeelde kansen kwam het niet.

    En zo gebeurde wat ons vaker overkomt. Een uitval aan de andere kant leidde de 3-1 in. De 4-1 was er een voor de statistieken. Een op het oog grote nederlaag en toch tankten we vertrouwen. Over tanken gesproken. De derde helft speelde zich af in de goedgevulde rumoerige kantine van Juliana. Dat zijn wij vets niet gewend. Op het tijdstip dat wij onze wedstrijden spelen, zijn de meeste clubhuizen uitgestorven. Wij bleven in dit geweld niettemin keurig overeind. Het bier werd per kan aangevoerd en vlak voor vertrek kregen we een enorme schaal warme snacks voorgeschoteld.

    Toen het tijd was om naar huis te gaan, regende het. We maalden er niet om. Voor ons was juist de zon weer een beetje gaan schijnen.

    WiM, 2-10-2021