• Vets verdrijven de kou met een knappe overwinning op Haps

    De buitentemperatuur daalde in Nederland tot onder het vriespunt. Maar op De Kluis viel de dooi in, dankzij de hartverwarmende pot die de Union veteranen op de kunstgrasmat legden. De Hapse Boys werden zaterdag 19 januari met een 3-1 nederlaag terug naar het ijskoude Brabant gestuurd. Bij Union duurde het feest tot in de kleine uurtjes.

    Het was de eerste officiële wedstrijd van de Vets sinds het Beste Stuurlui toernooi, dat half december zo glorieus werd gewonnen. Er zijn nog steeds spelers die ’s nachts juichend wakker worden, vanwege het totaalvoetbal dat we toen aan de dag legden. Dat we tijdens het onderlinge nieuwjaarstoernooitje ons zorgvuldig opgebouwde imago volledig te grabbel gooiden, laten we maar even buiten beschouwing. Dat kan gebeuren.

    Zaterdag bleek gelukkig dat we het nog steeds kunnen. Al leek dat er in het begin van de eerste helft niet echt op. Na een onrustig begin kregen we gelukkig vat op de tegenstander, op hun boomlange 21-jarige rechtshalf na dan. Die maakte het verschil. Union kreeg de kansen en kwam steeds meer aan combineren toe, de Boys scoorden de 0-1 uit een zeldzame aanval. Een oeroude voetbalwet trad in werking. Als je ‘m zelf niet maakt, doet de tegenstander het wel.

    Joost gunde ons de kleedkamer met vloerverwarming. Dat was lekker thuiskomen in de rust. De stemming was wat onderkoeld toen we binnenstapten. Maar volledig opgewarmd begonnen we aan het tweede bedrijf. We pikten de draad van de eerste helft snel weer op en voegden er een vleugje efficiency aan toe. Dat werkte. De bal ging goed rond op het overigens prima bespeelbare veld. Keeper Ad, die Jeroen met verve verving, kreeg steeds minder te doen maar bleef alert op de momenten dat het moest. Daarbij leek ook de boom van Haps geveld. Hij was minder dominant aanwezig dan in de eerste helft.

    De 1-1 liet dan ook niet lang op zich wachten. Het was Corné die ‘m kon aantekenen. Hij bleef koel toen hij vrij voor de keeper kwam, wat onder deze omstandigheden niet zo moeilijk was, en schoof binnen. Daarna braken de minuten van Pim aan, de man die vanuit de linkshalfpositie het hele veld beloopt. Het was dan ook geen toeval dat hij twee keer op de goede plek stond. Eerst rondde hij een lage voorzet van Corné beheerst af en korte tijd later maakte hij de 3-1 door een klutsbal, die voor zijn voeten viel, met een hobbelig schotje in de hoek te leggen.

    Daarmee was de strijd wel gestreden. We voetbalden lekker verder en gaven achterin nauwelijks iets weg. Voorin kregen we nog een paar kansen maar het bleef bij 3-1. Dat was anders geweest wanneer de vliegende hakbal van Wim doel had getroffen in plaats van de boarding. Of wanneer een van de corners in een doelpunt was omgezet. Er was dan ook geen wanklank te horen toen Jo voor het eindsignaal floot. Het was mooi geweest. We keken uit naar de warmte van de kleedkamer.

    Maar de dag was nog niet voorbij voor de veteranen. Een paar uur later traden we in uitgaanstenue aan op het feest van onze sluitpost Jeroen. Wat meteen verklaart waarom hij de wedstrijd van die middag aan zich voorbij liet gaan. In het sfeervolle koetshuis op landgoed Brakkensteyn vierde hij zijn vijftigste verjaardag en wij mochten er - met aanhang - deel van uit maken. Dat heeft hij geweten. Onze troubadour Leo had weer een mooi lied gecomponeerd, dat luidkeels werd meegezongen. Niet veel later werden enkele vets op deelname aan een polonaise betrapt. Dan weet je wel hoe laat het is. Jeroen bedankt. Het was fantastisch!

    Wim M.
    20-01-2019