• Veteranen slepen overwinning uit het vuur bij SIOL

    Met 5-0 winnen is lekker, maar met veel strijdlust een 1-2 overwinning uit het vuur slepen, is nog veel fijner. De veteranen flikten het zaterdag 12 september, bij SIOL in Cuijk.

    Voetballen tegen SIOL doen we al jaren. Daar aan de Maas kunnen we grote overwinningen halen, maar ook dom verliezen. Waar de letters SIOL precies voor staan, weet niemand. Ooit doopte een veteraan de club tot Sinterklaas Is Onze Leider en daar houden we het maar bij.

    We kregen een kleedkamer toegewezen. Dat is even wennen. Want we komen tegenwoordig omgekleed naar het sportpark. Maar het is handig als je even je trainingsbroek kan achterlaten op een bankje. Daarna snel de buitenlucht weer in. Want op de een of andere manier voelt die kleine ruimte met 14 man toch een beetje ongemakkelijk aan. Hopelijk gaat dat snel weer veranderen.

    De bal rolde stroef op het net iets te lange kunstgras van SIOL. Vooral in het begin van de eerste helft hadden we er last van. Er verdwenen nogal wat ballen naar de verkeerde kleur. SIOL kwam tot kansen, maar kwam mede dankzij sluitpost Jeroen niet tot scoren. Het was ook even peilen hoe het met de vorm van Leo gesteld was. Hij speelde vorige week de wedstrijd van zijn leven. Kon hij op dezelfde voet door? Een mooie steekpass op Geert leerde dat het daarmee wel snor zat. Tot doelpunten kwam het echter nog niet. Tot Dennis Jeroen in de as wegstuurde. Alleen voor de keeper deed Jeroen precies wat hij moest doen: binnenschuiven!

    SIOL speelde ver van de eigen goal. Er lag ruimte achter hun trage verdediging en daar maakten de spitsen Corné, Geert en Leo regelmatig gebruik van. Een ingooi aan de linkerkant belandde bij Corné. Hij drong het strafschopgebied in, kapte zich vrij en gaf een voorzet die Geert vallend bij de tweede paal via de grond binnenknikte. Hele knappe goal! Achteraf bezien hadden we in de eerste helft beter nóg een paar kansen kunnen afmaken, want dan was de tweede helft een stuk minder lastig geworden.

    Nu zagen we in het tweede bedrijf een andere SIOL tegenover ons. Sterk verjongd en technisch sterk. Daar moesten we even flink aan de bak. Bij ons kwam Dick erin. Hij leidde voorafgaand aan de wedstrijd en tijdens de eerste helft vanaf de kant zijn werkgever telefonisch door een software-migratie. Maar gelukkig kon Dick zich even vrijmaken om een balletje te trappen.  

    We konden niet voorkomen dat SIOL al snel in de tweede helft de aansluitingstreffer maakte. Daarna begon de strijd. Want de 2-2 hing in de lucht. SIOL drong aan en wij waren met snelle counters gevaarlijk. Dennis kopte uit een corner net naast. Ruud trok een sprint naar voren die zijn hamstring niet accepteerde. Het noopte Miel om te blijven staan, terwijl hij zich verheugde op een plek in de dug-out.

    We hadden soms handen en voeten nodig om hun wat slungelige, maar o zo behendige spits af te stoppen. Tien minuten voor tijd hing Dick aan de arm van de spits. De scheidsrechter zag de zoveelste overtreding en genoeg aanleiding om Dick naar de kant te sturen.

    Dick was al onderweg naar zijn telefoon, toen er een storm van protest losbarstte. Want natuurlijk was er sprake van een overtreding. Maar rood? Nee, dat niet. De scheids liet zich overtuigen en Dick mocht blijven staan. Dat was onze redding. Twee keer dook daarna Dick met ware doodsverachting voor een schot op goal. Twee keer blokte hij het projectiel. De laatste keer in de slotseconde van de wedstrijd. Het was lang geleden dat we na het eindsignaal gebalde vuisten zagen. Althans, van opluchting. Ook bij Fred, die er als vlagger goed het oog in had en dingen zag die anderen niet zagen.

    Voor de wedstrijdanalyse moesten we terug naar Union. Maar dat was niet erg. Joost ontving ons in de buitenlucht met een paar volle kannen bier. Die hadden we meer dan verdiend.

    WiM, 13-09-2020